Panele z litego drewna to deski wykonane z naturalnego drewna. Ich podstawową cechą jest zachowanie naturalnej tekstury, gęstości i właściwości fizycznych drewna. Technicznie rzecz biorąc, panele z litego drewna są produkowane poprzez obróbkę kłód na arkusze o określonej grubości poprzez piłowanie, struganie lub cięcie obrotowe, a następnie suszenie, łączenie i szlifowanie w celu uzyskania standardowych desek. Ich skład materiałowy pochodzi w całości z pojedynczych lub mieszanych gatunków drzew (takich jak sosna, dąb i brzoza), bez dodatku jakichkolwiek sztucznych włókien lub klejów (z wyjątkiem specjalnie opracowanych desek łączonych-na mikrowczepy. W standardach branżowych płyty z litego drewna są klasyfikowane głównie według gatunków drzew i metod przetwarzania: według gatunków drzew można je podzielić na drewno iglaste (takie jak sosna i świerk) i drewno liściaste (takie jak dąb i orzech włoski); ze względu na metodę obróbki można je podzielić na deski-łączone na prosto (łączone wzdłużnie z jednego kawałka drewna) i deski-łączone na mikrowczepy (krótkie kawałki drewna sklejane ze sobą na mikrowczepy).
Jego właściwości fizyczne obejmują naturalne usłojenie drewna, wysoki moduł sprężystości (zwykle 10 000-15 000 MPa) i zawartość wilgoci kontrolowaną na poziomie 8%-12% (norma GB/T 1936.1-2009). Jeśli chodzi o zastosowania, płyty z litego drewna są szeroko stosowane w produkcji wysokiej klasy mebli (takich jak łóżka i szafy z litego drewna), dekoracji wnętrz (takich jak panele ścienne i sufity) oraz w rzemiośle drewnianym. W porównaniu z płytami wiórowymi, MDF i innymi produktami z drewna konstrukcyjnego, panele z litego drewna mają zalety w zakresie przyjazności dla środowiska (emisja formaldehydu poniżej 0,5 mg/l), możliwości naprawy oraz ciepłego, gładkiego dotyku. Są jednak droższe (około 2-5 razy droższe od warstwowych paneli drewnianych) i wymagają starannej konserwacji, aby zapobiec wilgoci i pękaniu. Kupując, zwróć uwagę na trzy kluczowe wskaźniki: po pierwsze, autentyczność gatunku drzewa (można ją rozpoznać po teksturze i zapachu słojów rocznych); po drugie, wilgotność (testowana higrometrem, powinna mieścić się w przedziale 8%-12%); i po trzecie, proces łączenia (odstęp między płytami łączonymi na prosto powinien być mniejszy lub równy 0,2 mm). W szczególnych okolicznościach materiały stosowane w pokojach dziecięcych powinny mieć pierwszeństwo przed materiałami spełniającymi normę ochrony środowiska ENF (emisja formaldehydu mniejsza lub równa 0,025 mg/m3).
